رأس ديگر از دست آن حضرت به در شد . همچنين گفته‌اند كه هر بيست رأس از دست پيامبر ( ص ) به در شدند . از مسلمانان مردى به نام قمير ، از سواران ، كشته شد و از مشركان نيز عده‌اى از پاى درآمدند . همسر ابو ذر ، شبانه بر يكى از شتران سوار شد و از چنگ مشركان گريخت و به پيامبر ( ص ) عرض كرد : رسول خدا ! من نذر كرده‌ام كه اگر خداوند مرا با يكى از شتران ( از دست مشركان ) رهايى بخشيد همان شتر را قربانى كنم . پيامبر ( ص ) به او فرمود : چه بد نذرى كرده‌اى ! در آن چه موجب معصيت است و نيز در آن چه مالك آن نيستى ، نذر مقبول نيست . پيغمبر ( ص ) به مدينه بازگشت . آن حضرت پنج شب از مدينه به دور بود . مورخان نگفته‌اند كه على ( ع ) در اين جنگ حضور داشته است . شايد آن حضرت ( ع ) در هنگام وقوع اين غزوه ، از مدينه غايب و يا مانعى براى او پيش آمده بود . و گرنه او شهسوار جنگها و پرچمدار رسول خدا ( ص ) بود و الا امكان ندارد كه او در اين باب از خود اختيارى نشان داده باشد و يا حاضر باشد اما شركت نكند و در اين جنگ فداكارى به خرج ندهد . غزوهء حديبيه يا صلح حديبيه « 245 » ماجراى اين غزوه را از طبقات ابن سعد و سيرهء ابن هشام و سيرهء حلبيه و منابعى ديگر جز اينها نقل مىكنيم : پيغمبر ( ص ) براى گزاردن عمره ، و بىآن كه خواهان جنگ باشد ، روز دو شنبه اول ذىقعده سال ششم هجرى از مدينه خارج شد . پيغمبر ( ص ) ياران خويش را براى گزاردن عمره فراخواند و آنها هم براى همراه شدن با آن حضرت شتاب ورزيدند . ابن هشام مىنويسد : آن حضرت از اعراب پيرامون خود و باديه‌نشينان براى انجام عمره دعوت به عمل آورد ، در حالى كه از ناحيه قريش نگران بود كه مبادا با وى در جنگ شوند و يا او را از زيارت خانهء خدا بازدارند . بسيارى از اعراب از همراهى با پيغمبر ( ص ) خوددارى كردند و آن حضرت با ياران خويش از مهاجران و انصار ، راهى اين سفر شد . رسول خدا ( ص ) به درون رفت و غسل كرد و دو جامه پوشيد و سوار بر شتر خويش ، قصواء ، شد . با وى هزار و ششصد يا هزار و چهار صد و يا هزار و پانصد و بيست و پنج نفر بودند . آن حضرت ، عبد اللّه بن ام مكتوم را به جاى خويش در مدينه گمارد .

--> ( 245 ) در قاموس آمده است : « حديبيه بر وزن دويهيه ( با تخفيف ) چاهى است نزديك مكه » . در مصباح آمده است : « حديبيه نام چاهى است نزديك مكه بر سر راه جدّه و كمتر از يك منزل با مكه فاصله دارد . » در معجم البلدان است كه : « حديبيه قريه‌اى است متوسط كه به نام چاهى كه در آنجا و در كنار مسجد الشجره درختى كه پيغمبر ( ص ) زير آن بيعت كرد ( بيعت رضوان ) ، خوانده مىشود . خطايى گويد : حديبيه را به خاطر درخت حدباء كه در همان مكان بود ، بدين نام خواندند . بين حديبيه و مكه يك منزل و بين حديبيه تا مدينه 9 منزل فاصله بود .